.jpg)
Woensdag 23 april.
Vanmorgen na een prima ontbijt staan klokslag 09.00 uur Theo en onze chauffeur Fiermoes ons op te wachten. Als eerste bezoeken we het dorpje Wurung, een traditioneel vissersdorp waar alle huisjes op palen gebouwd zijn. De bewoners zijn van origine afkomstig uit Sulawesi, maar gastvrij als de bewoners van Flores zijn hebben zij hier hun eigen haven en hun eigen plek op het eiland gekregen. De moslims zijn hartelijk ontvangen door de overwegend christelijke bevolking.
Delano is ook hier weer enorm populair en heel veel mensen, vooral de dames willen graag met hem op de foto. Iedereen wil weten hoe oud hij is en als we vertellen dat hij 10 jaar is zijn de mensen heel verbaasd, ze vinden hem een reus. Een meneer haalt zijn eigen zoon van ook 10 jaar erbij en hij gaat samen met Delano op de foto. Het verschil in lengte is enorm. De kinderen hier zijn veel en veel kleiner.
Een mevrouw die heeft opgevangen dat hij gisteren 10 jaar was geworden komt hem een gelukkig nieuwjaar wensen. Het is opvallend dat de mensen hier heel erg vriendelijk zijn en veel willen vertellen. De puinhoop is enorm, vuilnis ligt op straat en onder de huizen, op sommige plekken ruikt het dan ook niet zo fris. Door het hele dorp lopen ook de geiten en kippen gewoon los in, omder en om de huizen.
Op Bali kan je van de meeste mensen geen foto's maken zonder dat er om geld wordt gevraagd, hier is dat anders, als je met een camera voorbij loopt dan wordt er geraagd of je een foto wilt maken. Alleen mag je binnen in de huizen geen foto's maken, dit is prive.
De voorbereidingen voor een bruiloft op traditionele Sulawesi wijze zijn in volle gang, we worden uitgenodigd om dit mee te maken. Aangezien het nog wel uren kan duren voordat het feest begint besluiten we om toch maar weg te gaan uit dit snikhete dorp en lekker verder te rijden in de bus met airco.
We gaan onderweg naar het museum op het complex van de monniken, opgezet door de nederlandse priester Van de Velde. Deze man heeft heel veel voor het eiland en haar bewoners gedaan, hij heeft er voor gezorgd dat er hier een goed onderwijsstelsel is opgezet. Nu kunnen de kinderen op Flores van hun 7e tot hun 19e jaar naar school. Er kunnen opleidingen worden gevolgd voor zuster, leraar, priester of computer-expert. Tegenwoordig is er in Maumere zelf een universiteit.
Het museum op het terrein is ook door Van de Velde opgezet en sinds 1962 worden vondsten uit opgravingen gearchiveerd en tentoongesteld. We zien o.a. opgezette dieren, aardewerk, bamboe-muziekinstrumenten en traditionele ikat weefsels.
We rijden terug naar Maumere waar we in een local restaurant gaan eten. De tafel wordt volgezet met allerlei indonesische gerechten en natuurlijk proeven we overal van.
Na de lunch gaan we een bezoek brengen aan het tehuis van Mama Belgium. Deze vrouw heeft inmiddels op Flores 6 huizen waar ze momenteel in totaal 256 kinderen opvangt. In het huis waar wij te gast zijn worden kindren met een verstandelijke en/of een lichamelijke beperking opgevangen, momenteel zijn dit er 46. De koppies van deze kinderen maken veel indruk op mij, en als ik even naar de bus loop om wat meegebrachte spulletjes te gaan pakken moet ik even goed slikken en een paar tranen wegvegen. Je zou ze zo meenemen naar Nederland. Delano is ook heel erg onder de indruk en zegt er later het volgende over: "Ik vind het heel erg zielig dat zij hier moeten wonen. Maar mama zag je niet hoe blij ze allemaal kijken en hoe vrolijk ze zijn". We hebben de kids vandaag in elk geval blij gemaakt met de balonnen, belleblazen, schriften, pennen en het snoep. Er wordt een mooi liedje voor ons gezongen.
De leidinggevende in dit huis is Sri, een jonge vrouw die zelf als klein meisje is opgevangen in het huis van Mama Belgium, ze is hier grootgebracht, heeft een opleiding kunnen volgen en heeft nu de leiding over 3 opvanghuizen.
Schrijnend is het om te zien dat er een kleine jongen die al 8 jaar blijkt te zijn pas sinds anderhalf jaar een beetje kan lopen. Tot zijn 6e jaar was hij daar namelijk nooit in gestimuleerd. We zien een meisje van 9 maanden met een hazenlipje, hier wordt je daar dus niet aan geopereerd. Onder de indruk van dit alles vertrekken we weer.
Bij aankomst bij het hotel kleden we ons om en duiken lekker in de zee.
Ik heb denk ik toch een beetje last van de warmte en neem 2 paracetamol in. Even later heb ik ondanks dat enorme hoofdpijn, ben flink aan het braken en heb hoge koorts. Gelukkig is Marjo in de buurt, ze geeft me medicijnen, en lekkere koude natte handdoek en ruimt kost ofdat het een gezellige bezigheid is. Niets is teveel. Gelukkig val ik bij de airco op een gegeen moment in slaap. De rest gaat even eten in het restaurant. Als ik een paar uur later wakker wordt voor ik me weer een ander mens. Ik ben no wel wat bibberig maar heb wel trek in eten. Vanuit het restaurant wordt er een bordje witte rijst gebracht, heerlijk om mee te beginnen.
Vanmorgen na een prima ontbijt staan klokslag 09.00 uur Theo en onze chauffeur Fiermoes ons op te wachten. Als eerste bezoeken we het dorpje Wurung, een traditioneel vissersdorp waar alle huisjes op palen gebouwd zijn. De bewoners zijn van origine afkomstig uit Sulawesi, maar gastvrij als de bewoners van Flores zijn hebben zij hier hun eigen haven en hun eigen plek op het eiland gekregen. De moslims zijn hartelijk ontvangen door de overwegend christelijke bevolking.
Delano is ook hier weer enorm populair en heel veel mensen, vooral de dames willen graag met hem op de foto. Iedereen wil weten hoe oud hij is en als we vertellen dat hij 10 jaar is zijn de mensen heel verbaasd, ze vinden hem een reus. Een meneer haalt zijn eigen zoon van ook 10 jaar erbij en hij gaat samen met Delano op de foto. Het verschil in lengte is enorm. De kinderen hier zijn veel en veel kleiner.
Een mevrouw die heeft opgevangen dat hij gisteren 10 jaar was geworden komt hem een gelukkig nieuwjaar wensen. Het is opvallend dat de mensen hier heel erg vriendelijk zijn en veel willen vertellen. De puinhoop is enorm, vuilnis ligt op straat en onder de huizen, op sommige plekken ruikt het dan ook niet zo fris. Door het hele dorp lopen ook de geiten en kippen gewoon los in, omder en om de huizen.
Op Bali kan je van de meeste mensen geen foto's maken zonder dat er om geld wordt gevraagd, hier is dat anders, als je met een camera voorbij loopt dan wordt er geraagd of je een foto wilt maken. Alleen mag je binnen in de huizen geen foto's maken, dit is prive.
De voorbereidingen voor een bruiloft op traditionele Sulawesi wijze zijn in volle gang, we worden uitgenodigd om dit mee te maken. Aangezien het nog wel uren kan duren voordat het feest begint besluiten we om toch maar weg te gaan uit dit snikhete dorp en lekker verder te rijden in de bus met airco.
We gaan onderweg naar het museum op het complex van de monniken, opgezet door de nederlandse priester Van de Velde. Deze man heeft heel veel voor het eiland en haar bewoners gedaan, hij heeft er voor gezorgd dat er hier een goed onderwijsstelsel is opgezet. Nu kunnen de kinderen op Flores van hun 7e tot hun 19e jaar naar school. Er kunnen opleidingen worden gevolgd voor zuster, leraar, priester of computer-expert. Tegenwoordig is er in Maumere zelf een universiteit.
Het museum op het terrein is ook door Van de Velde opgezet en sinds 1962 worden vondsten uit opgravingen gearchiveerd en tentoongesteld. We zien o.a. opgezette dieren, aardewerk, bamboe-muziekinstrumenten en traditionele ikat weefsels.
We rijden terug naar Maumere waar we in een local restaurant gaan eten. De tafel wordt volgezet met allerlei indonesische gerechten en natuurlijk proeven we overal van.
Na de lunch gaan we een bezoek brengen aan het tehuis van Mama Belgium. Deze vrouw heeft inmiddels op Flores 6 huizen waar ze momenteel in totaal 256 kinderen opvangt. In het huis waar wij te gast zijn worden kindren met een verstandelijke en/of een lichamelijke beperking opgevangen, momenteel zijn dit er 46. De koppies van deze kinderen maken veel indruk op mij, en als ik even naar de bus loop om wat meegebrachte spulletjes te gaan pakken moet ik even goed slikken en een paar tranen wegvegen. Je zou ze zo meenemen naar Nederland. Delano is ook heel erg onder de indruk en zegt er later het volgende over: "Ik vind het heel erg zielig dat zij hier moeten wonen. Maar mama zag je niet hoe blij ze allemaal kijken en hoe vrolijk ze zijn". We hebben de kids vandaag in elk geval blij gemaakt met de balonnen, belleblazen, schriften, pennen en het snoep. Er wordt een mooi liedje voor ons gezongen.
De leidinggevende in dit huis is Sri, een jonge vrouw die zelf als klein meisje is opgevangen in het huis van Mama Belgium, ze is hier grootgebracht, heeft een opleiding kunnen volgen en heeft nu de leiding over 3 opvanghuizen.
Schrijnend is het om te zien dat er een kleine jongen die al 8 jaar blijkt te zijn pas sinds anderhalf jaar een beetje kan lopen. Tot zijn 6e jaar was hij daar namelijk nooit in gestimuleerd. We zien een meisje van 9 maanden met een hazenlipje, hier wordt je daar dus niet aan geopereerd. Onder de indruk van dit alles vertrekken we weer.
Bij aankomst bij het hotel kleden we ons om en duiken lekker in de zee.
Ik heb denk ik toch een beetje last van de warmte en neem 2 paracetamol in. Even later heb ik ondanks dat enorme hoofdpijn, ben flink aan het braken en heb hoge koorts. Gelukkig is Marjo in de buurt, ze geeft me medicijnen, en lekkere koude natte handdoek en ruimt kost ofdat het een gezellige bezigheid is. Niets is teveel. Gelukkig val ik bij de airco op een gegeen moment in slaap. De rest gaat even eten in het restaurant. Als ik een paar uur later wakker wordt voor ik me weer een ander mens. Ik ben no wel wat bibberig maar heb wel trek in eten. Vanuit het restaurant wordt er een bordje witte rijst gebracht, heerlijk om mee te beginnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten